บ้าน ที่กลับไม่ได้ เรื่องราวหลัง Doc+Talk 10 : After Spring และชีวิตผู้ลี้ภัยในประเทศไทย

 

 

MV5BYzQxZTMyMjgtMDk3MC00N2IyLWFmYzAtMjdjMWJkNWQxYjQ5XkEyXkFqcGdeQXVyMjk1ODM2NTQ@._V1_UY1200_CR85,0,630,1200_AL_

[ขอบคุณภาพจาก http://www.imdb.com]

“ผู้ลี้ภัย” เป็นคำที่เรามักได้ยินจากสื่อต่างๆ ในภาพยนตร์ หนังสือ หรือข่าวทั่วไปในชีวิตประจำวัน ตั้งแต่ผู้ลี้ภัยชาวโรฮิงญา ผู้ลี้ภัยชาวอุยกูร์ และล่าสุดก็คือผู้ลี้ภัยชาวซีเรีย ซึ่งอพยพหนีความตายเนื่องจากสงครามกลางเมืองในซีเรีย บ้านของพวกเขาเอง

 

กิจกรรม Doc+Talk 10 : After Spring และชีวิตผู้ลี้ภัยในประเทศไทย ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 22 มิถุนายน 2560 ณ หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร โดยความร่วมมือจาก Documentary Club และองค์กร Asylum Access Thailand เพื่อสร้างความตื่นตัวให้กับคนทั่วไปเนื่องในวันผู้ลี้ภัยโลก (20 มิถุนายน)

 

แม้ว่าตัวภาพยนตร์สารคดีจะเล่าถึงค่ายผู้ลี้ภัยที่ใหญ่ที่สุดในแถบประเทศอาหรับ ตั้งอยู่ในจอร์แดนและได้รับการจัดการช่วยเหลือโดย สำนักงานข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติ หรือ UNHCR เป็นหลัก แต่ประเด็นที่ภาพยนตร์ต้องการจะสื่อนั่นก็คือ ความช่วยเหลือในฐานะที่เราทุกๆคนเป็นมนุษย์เหมือนกันนั่นเอง

 

ผู้ลี้ภัยซีเรียบางส่วนเลือกที่จะไม่เดินทางไปยังค่ายในจอร์แดน แต่เลือกเดินทางมาไกลถึงกรุงเทพมหานคร ด้วยวีซ่านักท่องเที่ยว เพื่อเดินเรื่องเอกสารและไปเริ่มต้นชีวิตที่มั่นคงมากกว่าในสถานะผู้ลี้ภัยที่ สหรัฐอเมริกา หรือประเทศในแถบยุโรป อย่างไรก็ดีการเดินเอกสารเพื่อขอเข้าประเทศที่สามนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายและอาจกินเวลายาวนานกว่า 2 ปีเลยทีเดียว ทำให้ผู้ลี้ภัยบางส่วนประสบปัญหาวีซ่าขาดและกลายเป็นบุคคลที่เดินทางเข้าเมืองโดยผิดกฎหมาย

 

ผู้ลี้ภัย ไม่ว่าจะลี้ภัยออกมาจากประเทศของตนเองด้วยสาเหตุจากภัยธรรมชาติหรือภัยจากน้ำมือมนุษย์ด้วยกันเอง พวกเขาต่างตกเป็นเหยื่อต้องหลบหนีออกจากบ้านเกิดเมืองนอนของตนเองอย่างไม่เต็มใจ เพื่อมาใช้ชีวิตอย่างสงบชั่วคราวในแผ่นดินอื่น บางคนเคยเป็นครู วิศวกร เชฟ เมื่อลี้ภัยออกมาแล้ว พวกเขาต้องเริ่มใหม่จากศูนย์ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม การจะได้รับสถานะผู้ลี้ภัยในประเทศไทย ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

19274981_1888492844724073_5243652278507786524_n

อินโฟกราฟฟิกโดย Asylum Access Thailand และ เครือข่ายสิทธิผู้ลี้ภัยและคนไร้รัฐ

 

ปัจจุบันไทยไม่ได้เป็นภาคีในอนุสัญญาว่าด้วยผู้ลี้ภัยของสหประชาชาติ ปี พ.ศ.2494 อีกทั้งยังไม่มีกฎหมายรองรับการเข้ามาของผู้ลี้ภัย จึงทำให้ผู้ลี้ภัยเข้ามาในประเทศไทยมีสถานะเป็น ผู้ลักลอบเข้าเมืองโดยผิดกฎหมาย ทำให้พวกเขาไม่สามารถประกอบอาชีพอย่างถูกกฎหมาย ไม่สามารถเข้าถึงการศึกษา (ในกรณีที่ลี้ภัยมาทั้งครอบครัวและมีเด็กๆมาด้วย) และสิทธิขั้นพื้นฐานต่างๆ โดยเฉพาะสิทธิทางด้านการบริการทางการแพทย์

 

แม้ว่าจะไม่ได้เป็นภาคีในอนุสัญญาในย่อหน้าด้านบน แต่ไทยก็ได้ให้ความช่วยเหลือผู้ลี้ภัยในภูมิภาคอินโจีน โดยมีค่ายผู้ลี้ภัยตั้งขึ้นอยู่ตามชายแดนประเทศไทยจากความช่วยเหลือของ UNHCR และตามข้อมูลของ UNHCR ปัจจุบันมีผู้ลี้ภัยตามค่ายในชายแดนไทย-พม่ากว่าแสนคน อย่างไรก็ตาม เพื่อการช่วยเหลือทางด้านมนุษยธรรมให้กับผู้ลี้ภัยในระยะยาว องค์กรหลายองค์กรที่ทำงานเกี่ยวกับผู้ลี้ภัยต่างสนับสนุนให้ประเทศไทยมีกฎหมายรองรับการเข้ามาของผู้ลี้ภัย เพื่อปกป้องและให้ความคุ้มครองปลอดภัยแก่ผู้ลี้ภัยอย่างเป็นทางการ

 

IMG_2300 (1)

กิจกรรม Doc+Talk 10 : After Spring และชีวิตผู้ลี้ภัยในประเทศไทย : ประเด็นเสวนา เปิดสถานการณ์ผู้ลี้ภัยกว่า 40 ชาติในประเทศไทย

ภาพยนตร์สารคดีเรื่อง After Spring ถ่ายทอดเรื่องของความเจ็บปวด บาดแผล และเหตุการณ์เลวร้าย(อย่างที่เราคาดไม่ถึง) ของพลเมืองชาวซีเรียและการเริ่มต้นอาศัยในค่ายผู้ลี้ภัยซึ่งในตอนแรก พวกเขาคิดว่าจะได้อยู่ที่นี่ชั่วคราวเพียงแค่ 2 หรือ 3 เดือนเท่านั้น แต่ปัจจุบันครอบครัวผู้ลี้ภัยชาวซีเรียส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในค่ายนี้มานานมากกว่า 2 ปีแล้ว และเหตุการณ์ในซีเรียเองก็ไม่มีท่าทีว่าจะสงบลง ตรงกันข้ามกลับทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขามักเปิดโทรทัศน์เพื่อติดตามข่าวในซีเรีย หวังว่าสักวันหนึ่งจะได้รับข่าวดี นั่นก็คือการกลับบ้านอย่างปลอดภัย

 

ค่ายพักพิงเองก็ไม่ได้สะดวกสบาย บางครอบครัวที่ประสบภัยหนัก หรือมีสมาชิกในครอบครัวป่วยหรือพิการก็จะได้ “บ้านเคลื่อนที่” ช่วยป้องกันลม ฝน และอากาศหนาวได้บ้าง ส่วนครอบครัวปกติทั่วไปก็ต้องอาศัยอยู่ในเตนท์ผ้า โรงเรียนในค่ายไม่สามารถรองรับเด็กๆได้ครบ เด็กๆบางคนหยุดไปเรียนหนังสือและเริ่มอยู่ในที่พักเฉยๆ นอกจากนี้ยังมีปัญหาเกี่ยวกับอาหารและบริการทางการแพทย์อีกด้วย

 

14342976031_bacac46f3b_k

ค่ายพักพิง ซาตารี ค่ายของผู้ลี้ภัยซีเรียในจอร์แดน ขอบคุณภาพจาก www.flickr.com

 

ทั้งๆที่สถานการณ์ในซีเรียแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะกลับไปใช้ชีวิตตามปกติเหมือนในอดีต แต่ทุกๆคนยังมีความหวังว่าสักวันหนึ่งจะพาครอบครัวกลับบ้านเกิดอีกครั้ง

 

แม้ว่าปัญหาผู้ลี้ภัยจะเป็นปัญหาที่จัดการค่อนข้างยากเนื่องจากเป็นปัญหาระหว่างประเทศซึ่งอาจมีประเด็นการเมือง เศรษฐกิจ สังคม เข้ามาเกี่ยวข้อง แต่หากมองในมุมของความเป็นมนุษย์ เราเป็นมนุษย์ เขาก็เป็นมนุษย์ ถ้าวันหนึ่งบ้านของเราเต็มไปด้วยอันตรายและความตาย เราต่างก็ต้องการความช่วยเหลือจากมนุษย์คนอื่นๆไม่ใช่หรือ

 

ee47fe7c2b76642d00c6127c67f0ae71_original

อิบรอฮิมและพี่สาวถ่ายภาพกับอาจารย์สอนเทควันโดชาวเกาหลี 1 ในอาสาสมัครครูในค่ายผู้ลี้ภัยซาตารี อิบรอฮิมเลิกเรียนหนังสือหลังจากย้ายมาพักที่ค่ายผู้ลี้ภัย แม้ว่าสมาชิกครอบครัวจะพยายามผลักดันให้เขาไปเรียนหนังสือจากโรงเรียนในค่ายต่อ แต่เด็กชายได้ตัดสินใจไปแล้ว อย่างไรก็ตามเขาเริ่มสนใจศิลปะป้องกันตัวเทควันโด

ขอบคุณภาพจาก : www.kickstarter.com/projects/afterspring/after-spring

 

ติดตามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับภาพยนตร์สารคดี After Spring ได้ที่ www.afterspringfilm.com และติดตามความคืบหน้าและมีส่วนร่วมในการให้ความช่วยเหลือผู้ลี้ภัยทั่วโลกได้ที่ http://www.unhcr.org/

 

 

 

 

 

 

Comments

รับอีเมลข่าวสารจากมาดี

แบ่งปันเรื่องราวของคุณ